Haftalarca Evimizde Tencere Kaynamadı | Erol Köstek’in Başarı Hikayesi…

Yetimlik nedir sen bilir misin? Yokluk nedir sen bilir misin? Ulaşamamak nedir sen bilir misin? Bunları ben iliklerime kadar yaşamış bir insanım. Fakirliğimin, yoksulluğumun, benim sermayemin olduğunu gördüm. Ben hayata tutunmak zorundayım, başarmak zorundayım. Eğer doğru, dürüst, kaliteli üretirsen kazanmamanın için bir neden yok.

Ben Erol Köstek. 1957 Erzincan Refahe Çatalçam Köyü doğumluyum.

1967-23 Nisan'da babamı Pendik'te geçirmiş olduğu bir tren kazasıyla kaybettik.

5 yetim, bir ana, bir çift, yaşlı öküz, bir karasaban ve bir kanı arabası olan sermayemizle hayata tutunmaya çalıştık.

Anam bizi başında bir tavuk civcivi gibi toparlar, sahip çıkmaya çalışır.

O yılın sonbaharı.

Canım anam kendi işlerini, kendi tarlalarını sürmüş, hak etmiş.

Üç kuruş para kazanayım diye bir komşuya da yevmiyeli çift sürmeye gider.

Bir kar fırtınasına tutulur.

Biz evde kardeşler perişanız.

Baktık ki anam öküzler önüne katmış.

Yün çoraplarını dizlerine kadar çekmiş, salına salına geliyor.

Geldikçe yaklaştıkça o yün çoraplarına yapışan buz taneleri öyle olmuş ki kristal avizanın taşları gibi.

Yürüdükçe şak, şak, şak sesler çıkıyor.

Anam geldi, bir taşın üzerine oturdu.

Bir öf çektir dersin ki dağlar rızkalandı.

Şuban ama sarılamadım. Ana çok yoruldum mu, üşüdüm mü diyemedim.

Samanlığa gittim, hıçkıra hıçkıra ağladım.

Ve Allah'a ilk yakarışımı orada yaptım.

Hey Yaradan'ım, beni çabuk büyüt. Çok kuvvetli yap.

Anamın yaptığı işleri bütün ben göreyim. Çok şükür.

Yakarışımı noktasına virgülüne kadar kabul etti.

İmkanlar açtı, kapılar açtı.

Ortaokulu bitirdiğimiz sene yatır okullarda imtihan kazanamadık.

Ben ne yapacağım bilmiyorum.

Kara kara düşünürken köylümüz Allah rahmet eylesin Nedim Ünsal abimiz ön ayak oldu.