Yeterki Türk İnsanı İstesin… | Busenaz Sürmeneli’nin Altın Madalya Yolculuğu |TR-EN Sub

Hiçbir zaman pes etmedim. Etmeyeceğim de daha da çok çalışacağım. Daha da madalya getirmek için uğraşacağım.

Başaramaz diyenlerin örneği burada yani. Başardım, çok çalıştım. Yapamaz diyenler, şimdi herkes gurur duyuyor.

Kadınlarımızı yerlerde sürüklemeye değil, göklerde böyle dalgalandırmaya yönelmemiz lazım.

Gerçekten Türk kadını istesin, Türk insanı istesin, her şeyi yapar, her şeyi başarır. Sadece istesin.

Beş aydır dünle beraber dördüncü kez kendi yatağıma başımı koydum ve öyle uyudum.

Ailemi özledim.

Gençliğimi yaşayamadım, çocukluğumu yaşayamadım.

Çocukluğum, gençliğim hep buralarda geçti yani.

Ama değdi mi?

Değdi.

Gelecek nesillere, ekibime, ülkeme bir idol olduğumu düşünüyorum.

Başlangıç olsun, sonu da daha güzel katlanarak gitsin diye düşünüyorum.

Pes etmek benim kitabımda yok aslında.

O yüzden pes etmeyi hiç düşünmedim.

Çünkü pes edersem ben olamam, buğsa olamazdım.

Burada karşınızda da oturamazdım.

İki tane operasyon geçirdim Olimpiyat sürecinden önce.

Bir omuzumdan, beynimden. Bu elimdeki en yakın bir operasyondu.

Paris'te elemeler vardı.

Yedi ay bu elim sakattı.

Ama çok doktora gittik, beş altı doktora gittik.

Kimse fark edemedi bunu.

Ve çok iyi bir doktorlara gittik yani.

Ankara, Ordu, İstanbul, Trabzon ve kimse fark edemedi.

Şans eseri bir doktor bulduk İstanbul'da.

maça gittim hatta İstanbul'da maç vardı dövüşeceğim oradan elimi hiç vuramıyorum antrenmanlarda yani

çok acı çekiyorum bir de benim acı eşim o kadar yüksek ki düşünün yedi ay boyunca sakat eli tenonu

kopmuş belli dövüşüyorum yani maça gitmişim İstanbul'a dedim ki Cahit Hoca hocam dedik bir

doktor bulduk Cahit Hoca'yı gidelim bir gösterelim maçtan bir gün önce yani doktora gittik doktor

Bu el ameliyattık dedi. Bunu nasıl görmezler dedi. Yani böyle olmaz dedi. Dövüşemez dedi.

Helal olsun dedi. 7 aydır nasıl böyle dövüşüyor dedi. Helal olsun sana. Acı işin de çok yüksekmiş dedi.

Gittik. Bir 10 saat sonra ameliyata girdim. Ameliyat oldum. Ertesi gün koşullara başladım.

Bana doktor dedi ki bu elini vurma. İstediğinde her şeyi yapabilirsin.

2 ay boyunca bu elimi vurmadan yapabileceğim bütün antrenmanları yaptım.

Tek elle, tek elle dövüştüm, tek elle torbaya vurdum, tek elle şınav çektim, tek elle barfis çektim, koştum.

Öteki antrenmanların hepsini yaptım.

Yani ben yapabileceğim her şeyin sonuna kadar yaptım.

Çok istedim, çok ağladım, tek başıma ağladım ama hiçbir zaman pes etmedim.

Çok sıkıldım, çok bunaldım.

Ekibim ama hiçbir zaman beni yalnız bırakmadı.