Celal Şengör ile Kütüphanesinde Sohbet 3. Bölüm

Tamek fabrikasının bahçesinde büyük bir ev vardı.

Oradan çıktım.

Bir kanal vardı Temenye Denesi'ne gider.

O kanal boyunca neredeyse şehre kadar yürümüşüm ben.

Kurbağa topluyordum, kertenkele topluyordum, taş topluyordum falan da evde büyük bir telaş olmuş.

Celal Yokun kayboldu.

Benim peşimden rahmetli Şerafettin vardı bir bekşimiz.

Bir baktım Şerafettin abi bisikletle geliyor.

Beni gördü.

Ağzına geleni söylemeye başladı.

Eşek herif bilmem ne.

Sabahtan beri seni arıyoruz.

Neredesin falan.

Ben de elimdekileri gösterdim.

Manyak mısın oğlum sen dedi.

Ne yapıyorsun bunlarla dedi.

İlk keşfedin o olmuş.

Evet.

Falan.

Deden dedi seni hemen dedi gidiyoruz.

Dedem seni iyiydi. Aldı benim silketimlerine.

Elimdekilerini de kucağımda.

Gittik. Rahmetli dedem

neredeydin dedi. Dedem böyle böyle. Dedem

ilgilendi. Göster bakayım neler

topladın dedi. İşte dedim kertenkeleler var

bilmem ne var. Kurbağalar var.

Taşlar var bilmem neler var falan filan.

Dedem dedi ki bir daha haber vermeden gitmedi.

Ha böyle gideceksen dedi yanında

birisini al dedi. Birisini al dedi.

Ne ol bir şey gelir başına dedi.

O

şeyde tuttu. İkincisi

senin de tanıdığın Güngör Hengem.

Güngör Hengemlerin yani Melih'in

dayımın koca bir evleri vardı

Komurgaz'da. Bazen

benden kurtulmak istedik. Yıkılıp yıkılıp yapılan ev.

Evet. Ama ilk şekli

çok güzel. Çok şahane bir evdi.

Basit bir evdi.

Başlarından atmak istedikleri

zaman beni Güngör Hengem'in yanına gönderirlerdi.

Dayım diyordu ki Güngör'ün de

tahtalar aralık, seni de tahtalar aralık.

İyi anlaşıyorsunuz diyordu. Güngör Hengem'in

bir kuralı vardı. Diyordu ki

gözümün önünden ayrılma.

Bu şu demek. Şimdi kumurgazlı keyif