CS117 - Üstad Kadir Mısıroğlu - Çözüm Süreci ve Başkanlık Sistemi - Cumartesi Sohbetleri

Balkan Harbi'nde diyorsun ki bunu benden duyunuz.

Ben ki evet Arnavut'um.

Başka ne söyleyeyim?

İşte perişan yurdum.

Sana Arnavut musun, Türk müsün diye soran mı var?

Ben Türk'üm.

Türk'üm elhamdülillah bile derim.

Dinime karşı değildir.

Niye?

Ben milletimin Allah yolundaki meziyetiyle mühtehirim.

Etiyle, kemiğiyle değil, biyolojisiyle değil.

Nasıl ki senin baban muhterem bir adam olsa ondan iftar edersin.

Ama eşkıya olsa edemezsin.

Bu bunun gibidir.

Kişi sevdiğini sevmekle lem olunmaz.

Sen de iyi Akif Arnavut olabilirsin.

Senin Müslümanlığındır birinci hüviyetin.

O senin talih hüviyetindir.

Sen onu ön plana çıkarırsan ben seni tenkit ederim.

İslamcı ünvanına yakıştıramam.

O zaman Akif'i çöpe mi attım demek oluyor.

Doğru sözler de var.

İmandır o cevher ki ilahi ne büyüktür.

İmansız olan paslı yürek sinede yüktür.

Bunun gibi size bir alay sözünü söylerim.

Ama bunun yanında bu da var.

Ben sokakta bir adam değilim.

Tenkidimin ilmi olmak mecburiyeti var.

Beğenmediğim adamın da vallahi de dallahi de etimle kemiğimle ciğerlerimdeki hava gitmemiş zerrat ile Kemal'in düşmanıyım.

Duysun millet.

Namerdim.

Namerdim bir meziyetini bir doğru işini görsem tasdik etmezsem.

İlim bunu gerektirir.

İlim bunu gerektirir.

Ben tarihi yazıyorum ve ilmi konuşmaya çalışıyorum.

Bildiğimi kimseyi

Müsbet tarafından dolayı

Kusurunu görmemezlikten gelmeye

Kimsenin de kusurundan dolayı

Meziyetini inkar etmeye

Ne hakkım var ne de gereği var

Ama başkaları beni de öyle bekliyor

Demiyor ki bana

Neye istinaden

Senin islam şairi saydığın Akif

Allah'a isyan ediyor

Sepahat açın bakın

Ben buna doğru mu diyeyim

Nur istiyoruz sen bize yangın veriyorsun

Yandık diyoruz