Ekrem Demirli, Ebû Talîp Mekkî, Kûtü'l-kulûb: Havâtır Bahsi , 1.Seminer

işte Osmanlılar gibi yani büyük

devletlerin teşekkül etmesiyle birlikte artık

durağan çağlara giriyoruz.

Yani daha stabil, daha

durağan çağlara giriyoruz. Mesela

yani en azından İslam düşüncesi bakımından

14. yüzyılle, 15.

yüzyıl hatta 16. yüzyıl birbirine

birbirine çok benziyor olabilir yani 3 asır geçiyor mesela birbirine çok benziyor olabilir

ama erken dönemde yani mesela 200'lü yıllarda birinci yani bir 10 sene 15 sene 20 30 sene 40

sene birbirine bayağı farklılık arz edebilir şimdi bu bakımdan böyle bir hataya düşmemek

lazım yani yani KD klasik düşünce okulundaki bir işte araştırmacı arkadaşımızın şöyle çok

rahat söyleyebilmesi lazım Biz işte erken dönem çalışıyoruz fakat erken dönem birbirine benzeyen

oluşmuyor. Sürekli dinamik bir

hareket var. Sürekli kırılmalar

var, çatışmalar var. Farklı

görüşler var ve kendi içerisinde

sürekli imtizaçlar var. Yani

bize İbni Halv'in bize diyor ki

mesela kelamla diyor, sentez ve esas

diyor İbni Halv şeyle oldu, Fahri Razı ile oldu

diyor. Kelamla şey,

felsefe konuları birbirine benzedi

diyor. Şimdi böyle bir hataya

düşmemek lazım. Yani bu bir tespit tabii

Fahri Razı bakımından ama böyle bir hataya

düşmemek lazım. Dini düşünce

içerisinde sürekli sentezler

ortaya çıkıyor. Ne gibi? Mesela

şimdi basit bir örnek verelim. Diyelim ki

mesela İbni Hanbel bir karşı

duruşu temsil ediyor. 220'li

yıllarda yani 3. asrın başında

bir karşı duruşu temsil ediyor.

Fakat onun hemen yanında

mesela diyelim ki daha mutezili

olan akımlar var. Onlar da öbür

tarafı yani birbirine zıt

unsurları temsil ediyor. Yani birisi

sünnetçi yani daha

katı yani Hicaz konusunda daha ısrarlı

bir şeyi temsil ediyor.

Diğeri ise daha uzak yani

modern, yani o tırnakçası

söylüyorum. Doğu Akdeniz'de daha barışmacı,

daha akılcı, daha iddialı

bir şey temsil ediyor. Mesela Muhtezile.

Şimdi bu ikisinin arasında,

bu ikisinin meclisi olarak değil.

Fakat bu ikisinin arasında yine bir sentez