CS124 - Üstad Kadir Mısıroğlu - Üstad'ın Tahsil Hayatı- Cumartesi Sohbetleri

Basit bir rol.

Diyor ki, kendine söylenen bir söz karşısında, biz alemi İslam'ın mesuliyetini taşıyoruz.

Sen bana neden bahsediyorsun?

Bu alemi İslam'ın mesuliyetini taşıyorum dediği adamın etrafında 10 tane genç var, başka bir şey yok.

Hemen kendini lider ve alemi İslam'ın derdiyle uğraşan bir adam olarak görmeye başladı.

Bu adam bugün tüccardır. Tüccar.

Benzer bir adam bugün Medine'de Münzevi'dir.

O da alemi İslam'ın derdiyle uğraşıyordu.

Aşağıda masamda bir broşür var.

Kadının biri köprü resmi koymuş.

Köprünün altına resim altına yazmış.

Ey köprü, sen neyi taşıdığı benim gibi neyi taşıdığının farkında değilsin.

Ben İslam dünyasının yükünü taşıyorum, sen de bizim gibilere arabasını taşıyorsun.

Sen kimsin be kadın, İslam dünyasının yükünü taşıyormuş. Bunları isimlendirebilir miyim? Doğru olmaz.

Maksat bundan bir ders çıkarmak.

İnsanları, tasavvufta bir kaide vardır, bir kanaat vardır.

En son terk eden ihtiras, riyaset ihtirasıdır.

Dikkat ettinizse ben şahsam bana fazla iltifat edenlerden hiç hoşlanmıyorum.

Şunu da söyleyebilirim ki belki yüz kişi aşırı iltifat edenler çürü çıkmıştır.

O aşırı iltifatın arkasından bir çürüklü gizliyor demek ki çoğu.

Ben bundan hoşlanmıyorum.

Onun için kendimden bahsetmem.

Bakın hatıralarımı yazdığım zaman 60 yaşını devirmeyi bekledim.

Gene ismi lazım değil.

Bu kendini Kaf Dağı'nın tepesinde gören adamlar 3 gün hapis yatmış, çıkmış 3 yıl kitap yazmışlardır.

Bu bir kahramanlık gösterisidir.

Ben şöyle bedel ödedim, böyle sıkıntılara katlandım.

Ben başımdan geçenleri yazmak için nefsani arzularımın köreldiği yaşlılık mevsimini bekledim.

Bunu da hatıralarımın ön sözünü de söyledim.

Siz de gençsiniz, size de tavsiye ederim.

Nefsinize galip gelemezseniz, ola ki işlediğiniz hayırlar da nefsanilik vasfından kurtulamaz.

Desinler ki nasıl kahraman, nasıl yiğit, töv, alemin alkışına talip olursun.

Bu ihlası bozan birinci hastalıktır.

Ben davamızın nasıl bir seyir takip ettiğini, bu yolda mücadele edenlerin nasıl bedelimi ödemeye mecbur kaldığının anlaşılması için hatıralarımı yazdım.

Bunu da söyledim ön sözünde.

Övülmek için yazmadım.

Çünkü sizin gibi gençler varılacak hedefi ölçü aldığı için zamanından çok tenkit edecek eksikler, kusurlar bulurlar ve bundan dolayı bedvin olurlar.

Halbuki geldiğimiz yere ölçü alsalar bugünkü durumda memnun olurlar.

Nereden geldiğine bakmak lazım.

Tıpkı bir insan hayatında aladan ala vardır sonsuza kadar, ednadan edna vardır sonsuza kadar.

Kendinden yükseğe bakanlar hayatta bedbaht olmaya mahkumdur.

Çünkü ne elde etse ondan daha yükseği vardır.

Sen mahrumiyetlerin için senden daha mahrum olanlara bak.

İslam'da saadetin formülü şudur.

Bunu size bir kıssayla anlatayım.

Şeyh Benderzade Ahmet Hilmi Efendi gençliğinde John Türk olmuştur, Abdülhamid düşmanı olmuştur.

Ve Trablusgarba sürülmüştür.

Sürgünün adı Fizan'dır. Fizan, Trablusgarp'ın güneyindedir.

Hiçbir sürgün Fizan'a gitmemiştir.

Trablusgarp'ta oturmuştur, memursa devletten maaşını almıştır, memur değilse de maaş almıştır.